Dziś mamy: czwartek, 24-04-2014, a do końca roku pozostało: 252 dni,
imieniny: Grzegorza, Horacego
  O firmie
  Nowości
  Oferta
  Praktyczne porady
  Wyślij zapytanie
  Kontakt
  Jak do nas trafić ?

PODSTAWOWE ZALETY PŁYT GIPSOWO - WŁÓKNOWYCH







Podstawowe zalety płyt gipsowo - włóknowych wynikają z ich uniwersalnego charakteru i właściwości technicznych osiągniętych w wyniku procesu technologicznego, polegającego na sprasowaniu jednorodnej mieszanki gipsu (80%), rozdrobnionego papieru makulaturowego (20%) i wody. Po zaimpregnowaniu krochmalem i krzemionką oraz po wysuszeniu powstają płyty:
  • wytrzymałe na obciążenia mechaniczne;
  • ognioodporne - materiał niezapalny;
  • odporne na działanie wilgoci;
  • paroprzepuszczalne i bezwonne (z uwagi na brak kleju);
  • stabilne pod względem akustycznym (materiał prasowany);
  • nadające się do gięcia (0 min 20 cm) w stanie zawilgoconym (bez nacinania powierzchni);
  • ekologiczne (brak środków klejących i chemicznych środków gruntujących) i nadające się do recyklingu.
Zastosowanie płyt gipsowo-włóknowych
Płyty o grubości 10,12.5, 15 i 18 mm mają szerokość 120 lub 124,5 cm i długości: 200,250,260,270,300 cm. Dostępne są też: wielkoformatowe płyty (254 x 600 cm) do prefabrykacji gotowych ścian domów szkieletowych i poszycia konstrukcji wysokich ścian, np.: w obiektach przemysłowych czy medialnych (kina, teatry, studia RTV) oraz małe, tzw. płyty jednoosobowe 100 x 150 cm - na: sufity podwieszone, skosy dachów i do zabudowy pomieszczeń o małej powierzchni: korytarze, schowki, schody, itp.
Dzięki swoim uniwersalnym właściwościom, płyty gipsowo-włóknowe wykorzystywane są w budownictwie mieszkaniowym i użyteczności publicznej (hotele, szpitale, kościoły, kina, teatry, budynki administracyjne, handlowe i oświatowe) oraz w budownictwie przemysłowym, bez ograniczeń, w pomieszczeniach suchych o wilgotności względnej powietrza do 70% i okresowo (do l O godz.) w pomieszczeniach o wilgotności względnej powietrza do 85%. Płyty gipsowo-wlóknowe można stosować zarówno w budynkach nowo realizowanych jak i w obiektach remontowanych i modernizowanych:
  • do budowy ścian działowych na konstrukcji stalowej lub drewnianej,
  • jako okładzinę ścian masywnych i stropów od wewnątrz,
  • do budowy sufitów podwieszonych na konstrukcji stalowej lub drewnianej,
  • do zabudowy poddaszy, ,
  • jako gotowe elementy podłogowe tzw. suche jastrychy (podkłady pod posadzki),
  • jako poszycie ścian domów szkieletowych (jedyne płyty gipsowe stosowane także na zewnątrz; pod warunkiem zastosowania trwałej i skutecznej warstwy elewacyjnej).
ZASADY MONTAŻU PŁYT GIPSOWO- WŁÓKNOWYCH

Po określeniu parametrów akustycznych i ogniowych projektowanej ściany, mających wpływ na dobór konstrukcji i poszycia należy wyznaczyć przebieg ściany a następnie zamocować do podłoża i stropu profile poziome U przy pomocy wkrętów z kotkami rozporowymi rozmieszczonych co ok. 70 cm. Stopki profili U odizolowane są od podłoża taśmą tłumiącą. Także profile startowe C - przyścienne należy zamocować w ścianach poprzecznych wkrętami. W profilach poziomych U należy umieścić luzem profile pionowe C o długości mniejszej o ok. 10 mm od wysokości pomieszczenia aby naprężenia stropu i potencjalne ugięcia podłoża nie przeniosły się za pośrednictwem profili U na poszycie ściany.
Płyty należy oddzielać od przylegających przegród masywnych: podłoża, stropu i ścian szczeliną dylatacyjną o szer. ok. 5 mm, którą wypełnia się następnie elastyczną masą akrylową.










Do konstrukcji w pierwszej kolejności należy przykręcać płyty od otwartej strony profilu C, kontrolując wzajemne przyleganie płaszczyzn. Rozmieszczenie wkrętów co ok. 25 cm.

Wykorzystując szeroką gamę wymiarów ptyt, zasadniczo montowane są płyty dostosowane do wysokości pomieszczeń. Ale, nieuniknione formowanie ptyt na budowie jest łatwe - wystarczy głęboko zarysować powierzchnię, wzdłuż linii, z jednej tylko strony i przełamać. Precyzyjne krawędzie powstają przy użyciu piły do drewna. Płyty można wiercić i frezować.

Montaż do konstrukcji stalowej (system dopuszcza stosowanie każdego dostępnego na rynku, atestowanego szkieletu z profili stalowych ocynkowanych) przewiduje użycie oryginalnych wkrętów samogwintujących 3,9 x 30 mm (z łbem stożkowym, umożliwiającym jego zagłębienie w twardej, sprasowanej strukturze materiału).

Do konstrukcji drewnianych płyty „przyszywa" się pneumatycznie zszywkami budowlanymi (ocynkowanymi i pokrytymi żywicą) lub przykręca wkrętami.

Przy wykonywaniu poszyć wielowarstwowych, do konstrukcji wystarczy zamocować jedynie pierwszą, wewnętrzną warstwę ptyt (styki płyt nie wymagają połączenia). Kolejne warstwy mocuje się zszywkami lub wkrętami bezpośrednio do warstwy poprzedniej,zachowując przesunięcie spoin w stosunku do warstwy przedniej o min. 20 cm. Dopuszcza się usytuowanie spoin naprzeciw siebie, po obu stronach ściany.

Krawędzie (montowanych kolejno) płyt wymagają sklejenia, jest to możliwe dzięki zastosowaniu dwuskładnikowego kleju na bazie poliuretanu. Połączenie „na styk" oszczędza zużycie masy szpachlowej i jest stabilne bowiem przekracza o 20% wytrzymałość samej płyty!

Technika klejenia krawędzi (także poza konstrukcją) umożliwia wykorzystanie niewielkich fragmentów płyt oraz odtworzenie materiału zniszczonego w transporcie czy podczas montażu.

Alternatywnie stosowana jest także metoda połączenia płyt (wcześniej zamontowanych) poprzez wypełnienie spoiny o kontrolowanej szerokości 5-7 mm (wszystkie płyty mają krawędzie prostopadłościenne) masą szpachlową, która i w tym przypadku skleja płyty ze sobą dzięki względnej higroskopijności i jednorodnej strukturze materiału. Warunkiem powodzenia jest właściwy sposób przygotowania i stosowania oryginalnej masy szpachlowej. Suchą, jednorodną mieszankę (gips z włóknami celulozy) należy wsypać do wody w proporcji kg masy szpachlowej na ok. 0,61 wody, odczekać ok. 2 min. i ręcznie przemieszać w celu eliminacji grudek. Czas stosowania przez ok. 35 min. Powtórne przygotowanie masy szpachlowej bezwzględnie wymaga użycia czystego naczynia i narzędzi!

Płyty muszą być suche a krawędzie oczyszczone z pyłu i kurzu. Masę szpachlową o konsystencji pasty należy przecisnąć na całej długości i szerokości spoiny a po jej wyschnięciu powtórzyć szpachlowanie, wygładzając powierzchnię i przykrywając główki wkrętów. W obu metodach łączenia krawędzi płyt nie stosuje się taśm wzmacniających.

Stabilne krawędzie płyt wykluczają potrzebę zbrojenia narożników ścian kątownikami.

Przyklejenie ciężkiej powłoki glazury można wykonać na pojedynczej warstwie płyt gr. 12,5 mm, bez ryzyka powstania szkodliwych naprężeń.

Profil startowy C ściany poprzecznej można przykręcić bezpośrednio do poszycia istniejącej ściany szkieletowej, z pominięciem istniejących elementów konstrukcyjnych i bez potrzeby planowania dodatkowej konstrukcji. Dla elementów obciążających powierzchnię ściany: półek, szafek kuchennych i łazienkowych, grzejników nie potrzeba stosować dodatkowej wewnętrznej konstrukcji. Wszystkie te elementy można bezpiecznie zawiesić bezpośrednio na płycie, używając zwykłych wkrętów (30 kg/l punkt) lub wkrętów z kotkiem rozporowym do pustych przestrzeni (50 kg/l punkt).

Przed malowaniem, klejeniem tapety oraz naklejaniem glazury zbędne jest gruntowanie płyt, które już w trakcie procesu technologicznego zabezpieczone są przed nadmiernym wchłanianiem wilgoci roztworem na bazie krochmalu i krzemionki




BŁĘDY W MONTAŻU PŁYT GIPSOWO - WŁÓKNOWYCH

  • Sztywne połączenia węzłów konstrukcji szkieletowej: profili C i U.
  • Mocowanie ptyt „po obwodzie" (także do profili U).
  • Odwrotna, od wymaganej, kolejność montażu ptyt do profili pionowych C.
  • Nie przestrzeganie zasady kontrolowanej szerokości spoiny szpachlowanej (5-7 mm) i dylatacji obwiedniowej (5 mm).
  • Nie przestrzeganie zasad przygotowania i stosowania masy szpachlowej.




PROFILE, WIESZAKI I LISTWY METALOWE DO SYSTEMÓW PŁYT GIPSOWO-KARTONOWYCH

Nieodłączną częścią systemów ptyt gipsowo-kartonowych jest szeroki asortyment profili, wieszaków i listew metalowych. Elementy te służą do budowy szkieletów, do których następnie mocuje się płyty. Można podzielić je na dwie grupy:
  • stosowane przy budowie ścian,
  • używane do konstrukcji rusztów sufitowych.
Zasady stosowania przy konstrukcjach ściennych

Konstrukcja rusztu ściany (rys l.) składa się z profili typu U mocowanych do podłogi i stropu pomieszczenia za pomocą kotków umieszczanych w rozstawie ok. 800 - 1000 mm. W profil typu U wstawia się pionowo profil typu C. Przyścienne profile C zaleca się mocować do ściany przy pomocy kotków w dwóch, trzech miejscach. Pozostałe profile ustawia się co 600 mm tak, aby do co drugiego były przykręcane krawędzie sąsiadujących płyt, reszta profili przykręcana jest na środkach płyt.

Typowe szerokości tych profili to 50 mm, 75 mm 100 mm, a ich szerokość dobierana jest w zależności od:
  • wysokości ściany,
  • wymaganej wartości izolacji akustycznej lub termicznej,
  • wymaganej odporności ogniowej przegrody,
  • ilości i rozmiarów instalacji jaką chcemy umieścić w przegrodzie.


W zależności od potrzeb, ruszt okłada się jedno lub obustronnie, a stosowane płyty mogą być jedno, lub dwuwarstwowe.

Pamiętać trzeba, że rozstaw wkrętów mocujących płyty do rusztu musi wynosić ok. 250 mm w warstwie wierzchniej. W ścianach z podwójną warstwą płyty, warstwa wewnętrzna może być przykręcana z rozstawem wkrętów co 600 - 700 mm, Ważne jest aby złącza płyt byty względem siebie przesunięte. Dotyczy to pokrycia dwuwarstwowego, jak i pokrycia obu stron rusztu ściany warstwą pojedynczą.

W przypadku gdy w budowanej ścianie występują otwory drzwiowe, zaleca się zastosowanie profili ościeżnicowych UA o odpowiedniej szerokości, dobiera się je zgodnie z szerokością stosowanych profili C.

Technologia ptyt gipsowo-kartonowych pozwala na wybudowanie ścian, których rzut na podłogę pomieszczenia będzie linią krzywą. Umożliwia to dający się dowolnie kształtować profil U do ścian o przebiegu krzywoliniowym. Zasady postępowania pozostają takie same, jak w przypadku budowy ściany prostej.

Aby ograniczyć przenoszenie się drgań i hałasu, zaleca się układanie taśm izolacyjnych pod profilami przykręcanymi do elementów konstrukcyjnych budynku. Przed rozpoczęciem pracy dobrze jest poświęcić czas na rozplanowanie położenia ścian, oraz wyznaczenie ich pionu, co pozwoli na uniknięcie przykrych niespodzianek.

Zasady stosowania w konstrukcji sufitów

Sufity z ptyt gipsowo-kartonowych to zazwyczaj poziome konstrukcje, wykonane w formie rusztu. Stosuje się tu profile CD i UD, mocując je do elementów konstrukcyjnych budynku przy pomocy odpowiednich wieszaków i łączników.

W zależności od warunków stosuje się:
  • ruszt sufitowy jednopoziomowy,
  • ruszt sufitowy dwupoziomowy krzyżowy,
  • ruszt sufitowy jednopoziomowy krzyżowy.
Ruszt sufitowy jednopoziomowy stosuje się w pomieszczeniach, których ściana o mniejszej długości jest krótsza niż 4 m. Profile CD prowadzi się równolegle do dłuższych ścian. Końce profili tkwią w profilach przyściennych UD, zamocowanych do ścian pomieszczenia. Profil CD podwieszany jest do stropu za pomocą wieszaków, których rozstaw nie powinien przekraczać 1000 mm.

Rozstaw profili zależy od kierunku montażu płyty.



Przy montażu płyty równolegle do profili (dłuższa oś płyty jest równoległa do osi profili) odległość między profilami powinna wynosić 300 mm (dla płyty 9,5 mm) i 400 mm (dla ptyty 12,5 mm lub więcej). Przy montażu ptyty poprzecznie do kierunku profili, rozstaw powinien wynosić 400 - 500 mm, przy czym mniejsze odległości dotyczą płyt 9,5 mm i ogniochronnych.

Zaletą takiej konstrukcji jest jej cena i łatwość montażu. Na niekorzyść takiego rozwiązania przemawia jednak mata sztywność rusztu oraz utrudnione poziomowanie.

Ruszt sufitowy dwupoziomowy krzyżowy jest najczęściej spotykanym rozwiązaniem, ze względu na łatwy montaż i regulację poziomu płaszczyzny sufitu. Występują tu dwie warstwy profili sufitowych CD połączonych łącznikami krzyżowymi. Górna warstwa profili przytwierdzona jest do stropu przy pomocy wieszaków, których rozstaw nie powinien być większy od 1000 mm. Odległość między profilami wynosić powinna 1200 mm.

Dolna warstwa profili CD mocowana jest prostopadle do górnej przy pomocy łączników krzyżowych. Odległość między profilami dolnej warstwy nie może być większa niż 500 mm. Końce profili tej warstwy tkwią w profilach przyściennych UD.



Ruszt sufitowy jednopoziomowy krzyżowy - profile sufitowe główne mocowane są do stropu analogicznie jak górna warstwa profili w ruszcie krzyżowym dwupoziomowym. Pomiędzy profile główne wpinane są, za pomocą łączników poprzecznych jednostronnych lub łączników poprzecznych dwustronnych, profile CD o długości 1135 mm. Odległość między nimi nie powinna być większa niż 500 mm, Końce profili głównych tkwią w profilach przyściennych UD. Ruszt ten jest łatwy do poziomowania, ponadto jedynie w przypadku jego zastosowania krawędzie płyty gipsowo-kartonowej są przykręcane na całej długości do profili sufitowych. Przy tej konstrukcji rusztu nie występuje „klawiszowanie" płyt.

Płyty gipsowo-kartonowe przykręcane są do rusztu za pomocą specjalnych wkrętów stalowych. Odległość między wkrętami wynosić ma:
  • przy pojedynczej warstwie płyt - nie więcej niż 200 mm
  • przy podwójnej warstwie płyt:
  • pierwsza warstwa co 600 mm,
  • druga warstwa (płyty przesunięte) co 200 mm.


Niedopuszczalne jest mocowanie wieszaków rusztów sufitowych do stropów przy pomocy kotew o elementach z tworzyw sztucznych, Niedopuszczalne też jest sztukowanie w jakikolwiek sposób prętów współpracujących z wieszakami sufitowymi. Pręty produkowane są w długościach od 200 mm do 1500 mm, Gdy występuje potrzeba większego obniżenia sufitów zaleca się stosowanie wieszaków noniuszowych.

Mocowanie wieszaków do stropów musi przenieść obciążenie krótkotrwałe wynoszące 90 kg.

W przypadku specjalnych rozwiązań, mających na celu uzyskanie efektów dodatkowych, np. wizualnych - zaleca się konsuftację z projektantem lub producentem profili, wieszaków i łączników sufitowych.





PODSTAWOWE BŁĘDY POPEŁNIANE PODCZAS MONTAŻU PŁYT GIPSOWO - KARTONOWYCH
  • Przerwanie okładziny kartonowej podczas przykręcania płyty.
  • Usytuowanie wkrętów w odległości mniejszej niż l O mm od krawędzi płyty pokrytej kartonem i 15 mm od krawędzi bez kartonu.
  • Brak mocowania skrajnych profili C do ściany pomieszczenia.
  • Stosowanie do mocowania wieszaków sufitów kotków z elementami z tworzyw sztucznych.
  • Nie stosowanie się do zaleconych odległości między wieszakami sufitów.
  • Przedłużanie wieszaków niezgodnie z zaleceniami aprobat technicznych.
  • Cięcie blach ocynkowanych przy pomocy ściernic.
  • Brak wzajemnego przesunięcia krawędzi płyt - niedopuszczalne są tzw. spoiny krzyżowe.



ZASTOSOWANIA LISTEW WYKOŃCZENIOWYCH Z TWORZYW SZTUCZNYCH

Nawet najbardziej starannie wbudowana lub zmontowana ściana wewnętrzna czy elewacja zewnętrzna, wykonana z płyt gipsowo-kartonowych bądź z materiałów i tynków tradycyjnych wymaga zabezpieczenia przed uszkodzeniem i zapewnienia trwałości naroży. Chodzi przede wszystkim o:
  • wewnętrzne i zewnętrzne naroża ścian przy drzwiach i otworach okiennych;
  • naroża i sklepienia łukowe (poddasza, sufity podwieszane, salony, klatki schodowe, balkony, tarasy, kolumny o przekroju prostokątnym, podcienie itp.);
  • naroża o kątach rozwartych - powyżej 90 stopni - listwa uniwersalna (poddasza, sufity podwieszane itp.);
  • krawędzie płyt gipsowo-kartonowych, stosowanych przy wykańczaniu np. otworów okiennych, ścianek działowych, itp.;
  • wewnętrzne i zewnętrzne naroża ścian, półek i parapetów pokrytych płytkami ceramicznymi.
W każdej z wymienionych sytuacji należy skorzystać z możliwości, jakie stwarza bogata oferta listew wykończeniowych i zabezpieczających z tworzyw sztucznych.

Listwy narożnikowe

Narożnikowe listwy wykończeniowe do ścian gipsowych, tynków wewnętrznych i elewacji zewnętrznych (podtynkowe) występują w kilku rodzajach:
  • listwa narożnikowa prosta
  • listwa narożnikowa łukowa
  • listwa narożnikowa uniwersalna
  • listwa promieniowa.
Dwie spośród nich wymagają bliższego przedstawienia.

Listwa uniwersalna, dzięki temu że jest ruchoma (dopasowuje się do kąta danego naroża i składa się bezpośrednio na narożu), ułatwia uzyskanie linii prostej naroża. Likwiduje tym samym nierówności i odchylenia budowlane naroża od linii prostej, znacznie poprawiając estetykę wykonania. Takie właściwości listwy kątowej (narożnikowej) uniwersalnej biorą się stąd, że w jej środek wprowadzono miękkie tworzywo, umożliwiające załamywanie listwy pod dowolnym kątem.

Listwy uniwersalne stosowane są szczególnie przy wykańczaniu naroży ścian (zewnętrznych i wewnętrznych) o kątach innych niż 90° np, wewnętrzne naroża na poddaszach przy połączeniu sufitu ze ścianą.

Listwa promieniowa, która pozwala na bardzo estetyczny i nowatorski sposób wykańczania wnętrza mieszkań. Wszystkie ostre krawędzie naroży ścian przyjmują łagodne, przyjemne dla oka i bezpieczne kształty o promieniu 18 mm.


Naroże jest wytrzymalsze na uszkodzenia mechaniczne.

Zastosowanie listew promieniowych umożliwia powrót do dawnego wystroju wnętrz, zaniechanego ze względu na bardzo dużą pracochłonność i brak umiejętności wykonawców. Wykonanie naroża promieniowego szczególnie zaleca się przy wykańczaniu otworów drzwiowych i wszelkich wewnętrznych kolumn i słupów.

Listwy do płyt gipsowo-kartonowych

Listwy (przedst. niżej i obok) zabezpieczają przed uszkodzeniem (wykruszaniem się) i zapewniają estetyczne zakończenie płyty przy wykańczaniu np, otworów okiennych, ścianek działowych itp.


Listwy do płytek ceramicznych

Oferowane są w postaci profili wewnętrznych i zewnętrznych. Pozwalają na estetyczne wykańczanie wewnętrznych i zewnętrznych naroży ścian, półek i parapetów pokrytych płytkami ceramicznymi.




WALORY UŻYTKOWE LISTEW WYKOŃCZENIOWYCH Z TWORZYW SZTUCZNYCH

Listwy wykończeniowe odznaczają się licznymi walorami użytkowymi,w tym:
  • generalnie bardzo dobrą przyczepnością mas szpachlowych (w przypadku listew do płytek ceramicznych - bardzo dobrą przyczepnością klejów, zapraw i betonu) - dzięki perforacji ścianek;
  • łatwością pokrycia farbą - biały kolor użytego tworzywa (zbliżony do koloru tynków, szpachli i farb podkładowych) gwarantuje łatwość pokrycia farbą; wykończenia z zastosowaniem listew nie wymagają wielokrotnego malowania a listwy nie są widoczne przez powłoki farb, tynków lub szpachli;
  • łatwością docinania na wymiar (nożyczkami, nożem, scyzorykiem itp.) zastosowane tworzywo (elastyczne/miękkie) oraz technologia wytwarzania gwarantują, że obcinanie nie powoduje pękania listew w sposób niekontrolowany i nie deformuje krawędzi;
  • trwałością kształtu i własności mechanicznych w trudnych warunkach - elastyczne tworzywo zapobiega powstawaniu zgnieceń i załamań przy uderzeniach mechanicznych oraz zapewnia powrót do kształtu podstawowego listwy;
  • łatwością formowania luków i nieregularnych kształtów (dzięki specjalnie wykonanej perforacji na listwie łukowej);
  • łatwością transportu - listwy są lekkie;
  • odpornością na działanie wilgoci (w przypadku listew do płytek ceramicznych odporność na działanie wilgoci jest całkowita) i warunków atmosferycznych.
Przechowywanie i transport

Listwy paczkowane można przechowywać i przewozić w pozycji pionowej, listwy luzem zaleca się przechowywać w pozycji poziomej, na równym, suchym i utwardzonym podłożu, w pomieszczeniach krytych (zadaszonych).

Temperatura w pomieszczeniu przeznaczonym do dłuższego składowania nie powinna przekraczać -5 do +30 stopni C.

Listwy należy chronić przed bezpośrednim długotrwałym działaniem promieni słonecznych i składować w odległości co najmniej l m od intensywnie eksploatowanych urządzeń grzewczych.

Listwy do płyt gipsowo-kartonowych oraz listwy do płytek ceramicznych należy docinać w temperaturze otoczenia powyżej zera, nacinając od strony zewnętrznej, stanowiącej wykończenie widoczne po zamontowaniu.

BŁĘDY

Jedynym błędem popełnianym przy stosowaniu listew narożnikowych (montażu) jest stosowanie zamiennie listew prostej i łukowej, co powoduje:
  • w przypadku listwy prostej stosowanej na narożach łukowych - „pofalowanie" ścianek listwy i w rezultacie trudność w utrzymaniu odpowiedniego profilu naroża łukowego oraz trudność z pokryciem takiego naroża tynkiem, szpachlą itp, z powodu konieczności nałożenia dużo grubszej warstwy pokrycia;
  • w przypadku listwy łukowej stosowanej na narożach prostych -trudność w utrzymaniu linii prostej naroża, szczególnie w razie dużych niedokładności przy wykonaniu naroży na etapie prac murarskich.



SYSTEMY SUCHEJ ZABUDOWY WNĘTRZ OPARTE NA PŁYTACH GIPSOWO-KARTONOWYCH

Ptyty gipsowo-kartonowe z uwagi na swoją uniwersalność, dobre właściwości techniczne oraz łatwość i szybkość obróbki są podstawą wielu różnorodnych systemów suchej zabudowy wnętrz. Z uwagi na miejsce i sposób zastosowania można wyodrębnić następujące systemy:
  • Ściany (działowe, instalacyjne, krzywoliniowe, specjalne)
  • Sufity podwieszane (płaskie, krzywoliniowe)
  • Poddasza (w domach jednorodzinnych, wielorodzinnych, użyteczności publicznej)
  • Podłogi (czyli podkłady podpodlogowe zwane inaczej suchym jastrychem) .
  • Obudowy konstrukcji nośnej budynków (słupy stalowe, belki stalowe, słupy drewniane, belki drewniane)
  • Obudowy szachtów instalacyjnych
  • Systemy akustyczne (dźwiękochłonne, dźwiękoizolacyjne, mieszane) W tekście tym poruszone zostaną tylko tematy dotyczące najpopularniejszych konstrukcji z płyt g-k, czyli ścian działowych, sufitów podwieszanych oraz poddaszy.

    Ściany działowe z płyt gipsowo-kartonowych

    Systemy ścian działowych to najbardziej popularne zastosowanie płyt gipsowo-kartonowych. W ich budowie są wykorzystywane wszystkie rodzaje płyt g-k oraz większość dostępnych akcesoriów.



Przycinając profile C należy pamiętać, że powinny być one o 1 - 2 cm krótsze niż wysokość pomieszczenia.

Ściany działowe mogą pełnić zarówno funkcje estetycznego rozdzielenia pomieszczeń, być barierą ogniochronnączyteż izolować akustycznie i termicznie. Z uwagi na różnorodność zastosowań, a co za tym idzie wymogów odnośnie parametrów technicznych, poniżej podamy ogólne zasady montażu ścian działowych wraz z zestawieniem najczęściej stosowanych systemów.

Odporność ogniowa ścian:
  • Na podstawie badań odporności ogniowej wykonywanych w Instytucie Techniki Budowlanej w Warszawie można określić, że systemy ścian w zależności od konstrukcji mogą osiągnąć klasę odporności ogniowej aż do 120 minut (F2/EI 120) włącznie.

    Opis konstrukcji typowej ściany działowej

  • Ściana działowa składa się z rusztu wykonanego z profili cienkościennych z blachy ocynkowanej o grubości nominalnej 0,6 mm (-l-/- 0,05 mm) obłożonego obustronnie warstwami z płyt gipsowo-kartonowych
  • Ruszt składa się z ułożonych po obwodzie pomieszczenia profili U, mocowanych do stropu i podłogi kotkami rozporowymi szybkiego montażu w maksymalnym rozstawie co 100 cm.
  • Pomiędzy profilami U wstawia się pionowo profile C (słupki) w rozstawie maksymalnym co 60 cm. Długość profili C winna być mniejsza od wysokość pomieszczenia o l O mm.
  • Skrajne profile C winny być mocowane do ścian ograniczających pomieszczenie w zależności od rodzaju tych ścian odpowiednio dobranymi łącznikami (kolki szybkiego montażu, blachowkręty, wkręty lub śruby Molly).
  • Pod obwodowe profile ściany należy stosować akustyczną taśmę uszczelniającą. W przypadku dużych nierówności podłoża (szczeliny większe niż 3 mm) należy stosować paski z wełny mineralnej.


Ściana działowa o pojedynczej okładzinie
1. Płyta gipsowo-kartonowa
2. Profil C
3. Materiał izolacyjny
4. Masa szpachlowa
5. Taśma uszczelniająca
  • Płyty g-k mocuje się do rusztu systemowymi blachowkrętami o długości większej o l O mm od grubości łączonych elementów. Rozstaw wkrętów mocujących ostatnią (zewnętrzną) warstwę płyty gipsowo-kartonowej do profila C zarówno w środku jak i przy krawędzi płyty winien maksymalnie wynosić 25 cm. W przypadku poszycia wielowarstwowego pierwsze warstwy (wewnętrzne) ptyty gipsowo-kartonowej mogą być mocowane wkrętami rozstawionymi co maksymalnie 75 cm.


Ściana działowa o podwójnej okładzinie
1. Płyta gipsowo-kartonowa
2. Profil C
3. Materiał izolacyjny
4. Masa szpachlowa
5. Taśma uszczelniająca
  • Styki pionowe ptyt gipsowo-kartonowych z jednej strony ściany muszą być przesunięte o moduł rozstawu profili C (słupków) w stosunku do styków na drugiej stronie ściany. Przy wielokrotnym optytowaniu styki każdej następnej warstwy ptyt również muszą być przesunięte o ten sam moduł w stosunku do warstwy poprzedniej.
  • Dopuszcza się występowanie styków poziomych. Ich wzajemne minimalne przesunięcie musi wynosić 40 cm. W przypadku konstrukcji z jednokrotnym pokryciem płyty gipsowo-kartonowej styki poziome mogą być podparte odcinkami profili C.
  • Styki ptyt wszystkich warstw ściany muszą być spoinowane odpowiednią, należącą do systemu masą szpachlową (w wypadku Lafarge Nida Gips są to NIDA Start, NIDA Gotowa, Planfix „Fresh" lub „B Fresh"), Dodatkowo styki ostatniej warstwy muszą być zbrojone taśmami zbrojącymi (spoinowymi), papierowymi lub z włókna szklanego.
  • W przypadku stosowania ptyt z krawędzią półokrągłą (KPOS/HRAK) można spoinować bez użycia taśmy zbrojącej pod warunkiem zastosowania masy szpachlowej przeznaczonej do spoinowania bez taśmy zbrojącej np. produktu Lafarge Nida Gips pod nazwą Planfix Fresh, jeśli chcemy spoinować płyty ostatniej warstwy z krawędzią płaską (KS) bez użycia taśmy zbrojącej, to konieczne jest pozostawienie szczelin o szerokości ok, 2 mm pomiędzy płytami, tak aby masa szpachlowa mogła w nie wniknąć w trakcie spoinowania.
  • W przypadku wszystkich typów krawędzi płyt, a szczególnie płyt z krawędzią półokrągłą należy najpierw wypełnić spoinę masą szpachlową a dopiero potem wprasować taśmę zbrojącą w masę szpachlową, jest to procedura konieczna przy stosowaniu taśm papierowych lub fizelin z włókna szklanego, oraz zalecana przy stosowaniu taśm siateczkowych-samoprzylepnych z włókna szklanego. Powszechnie stosowana metoda przyklejania taśmy siateczkowej bezpośrednio na spoinę, może przyczynić się do powstania pęknięć w przypadku zastosowania jej na płytach z krawędzią półokrągłą (KPOS/HRAK).
  • W celu uzyskania bardzo gładkiej powierzchni, spoiny ostatniej warstwy płyt po zaszpachlowaniu jak opisano powyżej można dodatkowo wykończyć masą szpachlową NIDA Finisz.
  • Wszystkie szczeliny występujące na całym obwodzie ściany należy również wypełnić masą szpachlową.
  • Wnętrze ściany należy wypełnić płytami lub matami wełny mineralnej (skalnej lub szklanej) o gęstościach od 15-70 kg/m3. Minimalna zalecana gęstość wełny winna wynosić 15kg/m3. Z punktu widzenia ogniochronności korzystniejsze jest rozwiązanie z mineralną wełną skalną o gęstości minimalnej 35 kg/m3.
  • Przy ścianach wysokich można stosować poziome podparcie wełny co 3 m używając odcinków profili U.
  • W wszystkich ścianach działowych z płyt gipsowo-kartonowych należy stosować dylataqe. Dylatacje te należy wykonywać w miejscach, gdzie występuje dylatacja konstrukcyjna budynku oraz w przypadku kiedy długość prostego (nie dylatowanego) odcinka ściany przekracza 15 m,
  • W ścianach można stosować wszelkiego typu drzwi. Należy je mocować w ścianie używając profili UA (grubość stali 2 mm). Maksymalna masa skrzydła drzwiowego nie powinna przekraczać:
    - przy profilach DA - 50 - 50 kg
    - przy profilach UA - 75 - 75 kg
    - przy profilach UA-100 - 100 kg.
  • Przy przeprowadzaniu przez ściany instalacji należy odpowiednio uszczelnić miejsce przebicia ściany lub zastosować profesjonalne rozwiązania uszczelniające (jest to szczególnie ważne z punktu widzenia odporności ogniowej oraz izolacyjności akustycznej ściany)
  • Puszki instalacji elektrycznej można wbudowywać w dowolnym miejscu ściany, oprócz sytuowania dwóch puszek po obu stronach bezpośrednio naprzeciw siebie. Puszki najlepiej zabezpieczyć masą szpachlową, (jest to szczególnie ważne z punktu widzenia odporności ogniowej oraz izolacyjności akustycznej ściany)

    Sufity podwieszane z płyt gipsowo-kartonowych

    Systemy sufitów podwieszanych to drugie po ścianach najbardziej popularne zastosowanie płyt gipsowo-kartonowych. W ich budowie są najczęściej wykorzystywane płyt g-k zwykłe oraz ogniochronne w grubościach 12,5-15,0 mm oraz dostępne akcesoria sufitowe. Sufity podwieszane mogą pełnić zarówno funkcje estetycznego przekrycia przebiegających nad sufitem instalacji, ukrycia elementów konstrukcyjnych stropu ale również być barierą ogniochronną czy też izolować akustycznie i termicznie dwa znajdujące się nad sobą pomieszczenia. Z uwagi na różnorodność zastosowań, a co za tym idzie wymogów odnośnie parametrów technicznych, poniżej podamy ogólne zasady montażu sufitów wraz z zestawieniem najczęściej stosowanych systemów.



Opis konstrukcji typowego sufitu podwieszanego:
  • Sufit podwieszany składa się z rusztu wykonanego z profili cienkościennych z blachy ocynkowanej o grubości nominalnej 0,6 mm (+/- 0,05 mm) z przykręconą do niego warstwami z płyt gipsowo- kartonowych.
  • Ruszt sufitu składa się z profili CD i UD. Profile UD stanowią profil przyścienny mocowany w płaszczyźnie sufitu do ścian okalających pomieszczenie. Mocowanie tego profila odbywa się przy pomocy odpowiednio dobranych łączników w rozstawie maksymalnym co 60 cm.


Sufit podwieszany z płyty gipsowo-kartonowej
, 1. Profil przyścienny UD 27x28
2. Profil główny CD 60x27
3. Profil nośny CD 60x27
4. Płyta gipsowo-kartonowa
5. Wieszak noniuszowy
6. Łącznik krzyżowy lub łącznik krzyżowy pojedynczy
7. Strop nośny


W przypadku wymagań ogniowych nie dopuszcza się stosowania kołków rozporowych z koszulką plastikową. Profile CD stanowią właściwą konstrukcję rusztu. Profile te są zamontowane w dwóch warstwach wzajemnie prostopadłych.
  • Główna warstwa (górna) jest podwieszona za pośrednictwem wieszaków systemowych do stropu pomieszczenia. Do profili warstwy górnej zamocowane są profile warstwy nośnej (dolnej) za pośrednictwem łączników krzyżowych. Końce profili warstwy dolnej wsunięte są pomiędzy półki profila UD, natomiast końce profili warstwy górnej opierają się na górnej półce profila UD. Można stosować dodatkowy otok z profili UD na dwóch przeciwległych ścianach dla wsunięcia końców górnej warstwy profili CD.
  • Rozstaw profili warstwy dolnej powinien być nie większy niż 40 cm.
  • Do profili warstwy nośnej (dolnej) mocowane jest poszycie z płyt g-k w układzie poprzecznym, tzn. krawędzie podłużne usytuowane są prostopadle do profili warstwy dolnej. Układ podłużny poszycia z płyt gipsowo-kartonowych nie jest zalecany.
  • Płyty gipsowo-kartonowe mocuje się do profili warstwy dolnej za pomocą systemowych blachowkrętów o długości większej o l O mm od grubości łączonych elementów. Rozstaw wkrętów mocujących ostatnią (zewnętrzną) warstwę płyty gipsowo-kartonowej do profila CD winien wynosić maksymalnie 17 cm. W przypadku krycia wielokrotnego pierwsze warstwy (wewnętrzne) płyty gipsowo-kartonowej mogą być mocowane wkrętami rozstawionymi co 30-40 cm.
  • Styki poprzeczne w obrębie jednej warstwy winny być przesunięte względem siebie o minimum 40 cm. Styki podłużne jak i poprzeczne w kolejnych warstwach poszycia muszą być przesunięte względem siebie o minimum 40 cm.
  • Styki płyt wszystkich warstw sufitu muszą być spoinowane należącą do systemu masą szpachlową (w wypadku Lafarge Nida Gips są to NIDA Start, NIDA Gotowa, Planfix „Fresh" lub .B Fresh"). Dodatkowo styki ostatniej warstwy muszą być zbrojone taśmami zbrojącymi (spoinowymi), papierowymi lub z włókna szklanego.
  • W przypadku stosowania płyt z krawędzią półokrągłą (KPOS/HRAK) można spoinować bez użycia taśmy zbrojącej pod warunkiem zastosowania masy szpachlowej przeznaczonej do spoinowania bez taśmy zbrojącej np. produktu Lafarge Nida Gips pod nazwą Planfix Fresh. jeśli chcemy spoinować płyty ostatniej warstwy z krawędzią płaską (KS) bez użycia taśmy zbrojącej, to konieczne jest pozostawienie szczelin o szerokości ok. 3-4mm pomiędzy płytami, tak aby masa szpachlowa mogła w nie wniknąć w trakcie spoinowania.
  • W przypadku wszystkich typów krawędzi płyt, a szczególnie płyt z krawędzią półokrągłą należy najpierw wypełnić spoinę masą szpachlową a dopiero potem wprasować taśmę zbrojącą w masę szpachlową. Jest to procedura konieczna przy stosowaniu taśm papierowych lub fizelin z włókna szklanego, oraz zalecana przy stosowaniu taśm siateczkowych-samoprzylepnych z włókna szklanego. Powszechnie stosowana metoda przyklejania taśmy siateczkowej bezpośrednio na spoinę, może przyczynić się do powstania pęknięć w przypadku zastosowania jej na płytach z krawędzią półokrągłą (KPOS/HRAK).
  • W celu uzyskania bardzo gładkiej powierzchni, spoiny ostatniej warstwy płyt po zaszpachlowaniu jak opisano powyżej można dodatkowo wykończyć masą szpachlową NIDA Finish.
  • Wszystkie szczeliny występujące na całym obwodzie ściany należy również wypełnić masą szpachlową.
  • Dodatkowe stosowanie wełny mineralnej w rozwiązaniach systemowych, jeśli nie jest ona przewidziana w opisie systemu, jest niedopuszczalne,
  • W sufitach z płyt gipsowo-kartonowych należy stosować dylatacje, Dylatacje te należy wykonywać w miejscach, gdzie występuje dylatacja konstrukcyjna budynku oraz w przypadku, kiedy długość przekątnej sufitu przekracza 15 m.
  • W sufitach można stosować wieszaki obrotowe z elementem rozprężnym lub sztywne wieszaki noniuszowe, W sufitach, które posiadają kwalifikowaną odporność ogniową, należy stosować wyłącznie wieszaki nuniuszowe z zabezpieczone dwoma zawleczkami na każde połączenie
  • Wieszaki noniuszowe muszą być mocowane do konstrukcji stropu przy pomocy łączników o odpowiedniej nośności dobranej przez projektanta. W przypadku sufitów ogniochronnych nie dopuszcza się stosowania kotków rozporowych z koszulką plastikową.
  • Przez płaszczyznę sufitu mogą przechodzić instalacje. Otwór należy uszczelnić dokładnie masą szpachlową. Dopuszcza się, aby przez konstrukcję sufitu ogniowego przechodziły zawiesia lamp lub innych instalacji podwieszonych nie obciążających sufitu. Miejsca przejść zawiesi należy uszczelnić masą szpachlową. W przypadku wymagań ogniowych sposób zabezpieczenie przejść instalacji powinien oferować klasę odporności ogniowej równą co najmniej klasie sufitu.

    Poddasza

    Zaadoptowanie poddasza na cele mieszkalne jest jednym z najpopularniejszych sposobów na zdobycie własnego mieszkania, Klasyczne płyty gipsowo-kartonowe są idealnym materiałem wykończeniowym właśnie dla poddaszy, gdyż pozwalają na ukrycie konstrukcji więźby dachowej (zwykle drewnianej) oraz zamocowanie warstwy materiału izolacyjnego w przestrzeni pomiędzy krokwiami. W przypadku domków jednorodzinnych można użyć systemów z płyt g-k bez wymagań ogniowych:

  • Rozwiązanie 1;

    najprostszym rozwiązaniem jest wykonanie zabudowy poddasza przy wykorzystaniu jednej warstwy płyt zwykłych o grubości 12,5 mm przymocowanych do profili CD60 rozstawionych co 400 mm, mocowanych do krokwi wieszakami do poddaszy lub uchwytami ES, Na płytach można ułożyć wymaganą warstwę izolacji termicznej z wełny mineralnej.

  • Rozwiązanie 2;

    przy poddaszach wykonanych ze słabo wysuszonego drewna oraz wszędzie tam, gdzie zależy nam na najwyższych walorach estetycznych oraz aby skompensować ruchy więźby dachowej a co za tym idzie podwyż- szone ryzyko pęknięć na spoinach płyt g-k, oraz jeśli chcemy znacznie obniżyć hałas dochodzący od np. padającego deszczu uderzającego o dach zalecane jest wykonania zabudowy poddasza przy zastosowaniu dwóch warstw zwykłych płyt g-k o grubości 12,5 mm każda. Ruszt i warstwy wełny mineralnej pozostają jak w pierwszym rozwiązaniu. W przypadku poddaszy, które umiejscowione są w budynkach wielorodzinnych, konieczne jest zastosowanie systemów o klasie odporności ogniowej minimum F0.5/EI30 zapewniających ochronę ogniową drewnianej konstrukcji więźby dachowej Można to uzyskać po przez:

  • Rozwiązanie 3;

    zastosowanie jednej warstwy ogniochronnych płyt g-k o grubości 12,5 mm zamocowanych jak w „Rozwiązaniu 1" na ruszcie z profili CD60 w połączeniu z minimum 100 mm wełny mineralnej (skalnej lub szkalnej) o gęstości co najmniej 30kg/m3, Taka zabudowa poddasza oferuje klasę odporności ogniowej 30 minut (FO,5/EI30)

  • Rozwiązanie 4;

    połączenie zalet z „rozwiązania 2" wraz z klasą odporności ogniowej 60 minut (FI/EI60) można uzyskać po przez zastosowanie dwóch warstw ogniochronnych płyt g-k zamocowanych jak w „Rozwiązaniu 1" w połączeniu z warstwą wełny mineralnej jak w „rozwiązaniu 3"



Zabudowa poddasza z użyciem ptyt gipsowo-kartonowych
1. Płyta gipsowo-kartonowa
2. Profil CD
3. Wieszak do poddaszy PD
4. Wełna mineralna


Unikaj poniższych błędów Konsekwencje błędu Jak wykonać to poprawnie!
Ściany
Za długie profile C Deformacja ściany, powstawanie rys Przycinać profile na wysokość o l - 2 cm -f! krótszą niż wysokość pomieszczenia.
Profile ościeżnicowe UA zamontowane bez kątownika Powstawanie rys w okolicy drzwi Mocowanie profili ościeżnicy przy pomocy kątowników.
Ościeżnica drzwiowa zamocowana nieodpowiednimi śrubami Ościeżnica, drzwiowa wypadnie po krótkim czasie Użycie właściwych wkrętów.
Wykonanie krzyżowych spoin poziomych i pionowych (bez przesunięcia spoin względem siebie) Powstawanie rys na spoinach poprzecznych Przesunięcie spoin poziomych płyt nie mniejsze niż 400 mm.
Zbyt małe przesunięcie spoin ptyt przy ościeżnicy Powstawanie rys przy nadprożach Przesunięcie spoin ptyt o co najmniej 150 mm.
Brak mijankowego układania płyt na obu stronach szkieletu ścianki Powstawanie rys na ścianach, nie wystarczająca stabilność konstrukcji ściany Mocowanie płyt po obu stronach ścianki z przesunięciem co 600mm.
Nie uwzględnienie dylatacji budynku Powstawanie rys na ścianach Dylatowanie ścian z ptyt g-k w miejscach ^-fli! dylatacji konstrukcji nośnej budynku.
Brak wypełnienia ściany materiałem do izolacji akustycznej (wełna mineralna) . Bardzo złe właściwości izolacji akustycznej ściany Wypełnianie wnętrza ścian wełną mineralną : (skalną lub szklaną)
Brak taśmy izolacyjnej pod profilami UA przy ich styku z podłogą, stropem i ścianami Zwiększenie przenikania dźwięków i hałasów przez ścianę. Każdorazowy montaż taśmy uszczelniającej do izolacji akustycznej pod profilami UA.
Sufity
Złe odstępy pomiędzy wieszakami Konstrukcja sufitu może spaść, powstawanie rys, deformacja płaszczyzny. Zawsze rozplanowywać miejsca montażu wieszaków zgodnie z zaleceniami Lafarge Nida Gips. : jeśli konieczne zamontować dodatkowe wieszaki.
Zbyt małe przesunięcie spoin poziomych względem siebie Powstawanie rys. Montować płyty sufitów z przesunięciem spoin względem siebie o co najmniej 300 mm.
Wkręty za głęboko wkręcone Brak wystarczającej wytrzymałości mocowania płyt do konstrukcji nośnej, odpadanie płyt sufitu Główka wkrętu nie może przerwać kartonu, jeśli konieczne wkręcić dodatkowe wkręty we właściwy sposób.
Wkręty wystają ponad powierzchnię kartonu Nierówności przy szpachlowaniu, po przetarciu papierem ściernym rdzawe plamy po wkrętach Dokręcić wkręty. Przeszpachlować ponownie.
Szpachlowanie
Przeprowadzone przed tynkowaniem lub kładzeniem jastrychu Powstawanie rys przy schnięciu Szpachlowanie przeprowadzić po zakończeniu wszystkich prac mokrych
Szpachlowanie w niskej temperaturze otoczenia, poniżej 10°C Powstawanie rys przy schnięciu,problemy przy wiązaniu szpachli Szpachlowanie wykonywać zawsze w pomieszczeniach o stałej temperaturze powyżej 10°C
Połączenia zaszpachlowane bez taśmy z użyciem nieodpowiedniego gipsu szpachlowego Powstawanie rys na spoinowaniu Bez taśmy stosować tylko gipsy szpachlowe do tego przeznaczone
Krawędzie cięte zakurzone lub nie nawilżone Powstawanie rys, masa szpachlowa nie trzyma się podłoża Fazujemy pod kątem 45° krawędzie płyt, oczyszczamy i zwilżamy przed spoinowaniem
Powierzchnia kartonu uszkodzona niejednorodna powierzchnia po wykończeniu Szpachlowanie ubytków w płycie
Malowanie
Brak zastosowanie środka gruntującego powierzchnie płyt przed malowaniem Niejednolita powierzchnia po pomalowaniu. Wykwity i przebarwienia Zawsze przed malowaniem zwykłych płyt g-k zagruntować ich powierzchnie. Ewentualnie stosować płyty Lafarge Nida Gips wstępnie zagruntowane
Naprzemienne grzanie i wietrzenie pomieszczenia podczas malowanie Niejednolita powierzchnia po pomalowaniu. Wykwity i przebarwienia Utrzymywać stałą temp. i wilgotność pomieszczenia
Malowanie kiedy szpachla jeszcze nie związała Niejednolita powierzchnia po pomalowaniu. Odpadanie szpachli Poczekać aż szpachla wyschnie
Suche tynki - okładziny ścian
Montaż suchego tynku na powierzchni ukośnej lub suficie Odpadanie płyt Nigdy nie stosować suchych tynków na powierzchniach innych niż pionowe.
Słaba przyczepność podłoża Brak przyczepności kleju do podłoża - odpadanie płyt Odpowiednia powierzchnia, oczyszczona z kurzu, zagruntowana
Brak cyrkulacji powietrza pomiędzy płytą a ścianą Płyty deformują się, częściowy brak przyczepności pfyt, przebarwienia w miejscach przyklejania placków Zapewnić cyrkulację powietrza za powierzchnią płyt. Odległości pomiędzy krawędziami ciętymi a podłogą i sufitem ok. 10 mm
Zbyt duży odstępy pomiędzy plackami zaprawy gipsowej Zbyt mała przyczepność płyt do podłoża. Odpadanie płyt Zmniejszyć odstęp do max. 300 mm.
Szpachlowanie przed zaschnięciem kleju gipsowego Powstawanie rys na spoinach, odpadanie płyt z powodu zbyt dużą wilgotności Poczekać aż klej stwardnieje i całkowicie wyschnie.
Płyty
Płyty składowane na wolnym powietrzu i wilgotne Zniekształcone ptyty. Karton rwie się przy wkręcaniu wkrętów. Po wysuszeniu powstają pęknięcia Materiał przechowywać zapakowany w folię lub nakryty. Zawsze zabezpieczać płyty przed warunkami atmosferycznymi
Złe składowanie płyt. Zbyt duża odległość pomiędzy podkładkami lub brak podkładek Wykwity na pomalowanej farbą powierzchni Nierówności przy szpachlowaniu, zła powierzchnia Nierówna ściana, większy nakład pracy przy szpachlowaniu Płyty ułożyć na płaskiej, poziomej powierzchni, na podkładkach w rozstawie co 350 mm
Wkręty
Zbyt mały odstęp pomiędzy wkrętami Brak sztywności ściany lub sufitu, pofalowania powierzchni Wkręty wkręcać w ścianach co max. 250 mm, a w sufitach co max 170 mm
   do góry       do góry